Zes weken die alles veranderen
In het kleine Roemeense dorp Butea bevindt zich een woonzorgcentrum met 34 bewoners. Een plek waar middelen schaars zijn, maar waar zorg wordt gedragen door mensen met een enorm groot hart. Als onderdeel van onze bachelorproef trokken zes studenten verpleegkunde van de Arteveldehogeschool Gent erheen, verdeeld over twee groepen.
De eerste groep verbleef er zes weken in het najaar van 2025 om te observeren en analyseren. De tweede groep volgde in het voorjaar van 2026, met als opdracht een oplossing te implementeren. Twee groepen van drie studenten, één gedeelde missie: de zorg verbeteren voor mensen die het zo hard verdienen. In dit blogbericht laten we de studenten zelf aan het woord om hun ervaringen te delen
Zorg in een andere context
Vanaf onze aankomst merkten we het meteen: zorg in Butea is anders. Er wordt tijd genomen voor elke bewoner, met een warmte en geduld die je zelden zo puur ervaart. Die menselijkheid voel je in alles.
Toch was de realiteit ook confronterend. In het woonzorgcentrum, de thuiszorg en de spoeddienst in Iași is er een duidelijk tekort aan materiaal, en protocollen zijn nauwelijks aanwezig. Voor een volledig dorp met een woonzorgcentrum is er slechts één arts beschikbaar. Roemenië besteedt bovendien het minste per inwoner aan gezondheidszorg binnen de Europese Unie. Materialen worden vaak verkregen via donaties, onder andere via het zusterhuis en organisaties zoals Humanitarian Aid Hasselt.
En toch—ondanks die beperkingen—wordt de zorg zo goed mogelijk gegeven. Het was inspirerend om te zien hoe creatief en toegewijd het team werkt met de middelen die er wél zijn. Tegelijk deed het ons beseffen hoeveel wij in België als vanzelfsprekend beschouwen.
Kwalitatieve zorg draait niet alleen om middelen, maar om menselijkheid en engagement.
Leren kijken met andere ogen
De verpleegkundigen in Butea handelen, zoals ze dat altijd gedaan hebben: op basis van ervaring, intuïtie en wat generaties voor hen hebben doorgegeven. We zagen methodes in wondzorg die voor ons ongewoon waren. Zo werd bijvoorbeeld fijngemalen antibiotica rechtstreeks op een wonde aangebracht. Praktijken die niet altijd wetenschappelijk onderbouwd zijn, maar wel diep geworteld in traditie. Deze ervaring dwong ons om anders naar zorg te kijken. We leerden observeren, vertrouwen op het klinisch beeld in plaats van technologie, en groeiden in onze vaardigheden rond wondzorg, klinisch redeneren en non-verbale communicatie.
Eén uitspraak van een verpleegkundige bleef ons bijzonder bij: “We don’t want these homes to become cold hospitals, where protocols and rules come first, not the person.”
Die zin zette ons aan het denken. Want ze had gelijk: warme, menselijke zorg moet behouden blijven. Maar tegelijk verdienen ook bewoners in Roemenië toegang tot de best mogelijke, wetenschappelijk onderbouwde zorg. Die twee hoeven elkaar niet uit te sluiten. En precies dat inzicht werd het startpunt van ons project.
WoundWise: een brug tussen hart en wetenschap
Vanuit de combinatie van warmte en wetenschap ontstond WoundWise. Geen complexe technologie, geen digitale tools. Wel:
- een gsm met een 3D-geprint oplaadstation voor wondfotografie
- een compact wondzorgboekje met richtlijnen, vertaald naar het Roemeens
- een eenvoudig invuldocument om het wondzorgplan te documenteren
Eenvoudig, tastbaar en volledig afgestemd op de realiteit ter plaatse.
Ons doel? Een duwtje geven in de juiste richting. Verpleegkundigen ondersteunen om stap voor stap te evolueren naar een meer uniforme en evidence-based wondzorg, zonder hun eigen manier van werken uit het oog te verliezen.
Na een proefweek zonder onze begeleiding bleef WoundWise in gebruik. De verpleegkundigen gingen er zelfstandig mee aan de slag. Een klein, maar betekenisvol succes. We hopen dat dit project verder blijft leven. Want WoundWise is geen eindpunt. Volgend jaar trekken opnieuw studenten naar Butea om verder te bouwen op wat wij hebben gestart. Duurzame verandering vraagt tijd, continuïteit en mensen die blijven geloven.
Terugblik
Als we terugdenken aan deze stage, denken we niet alleen aan zorg. We denken aan warmte. Aan verbondenheid.
Aan de zusters en medewerkers die met zo weinig middelen zoveel betekenen.
Aan bewoners die ons met open armen ontvingen.
Aan kleine momenten — een kopje thee, een gedeelde maaltijd, een verhaal over het leven.
We denken aan de lach op het gezicht van velen die geen vertaling nodig had.
We vertrokken naar Roemenië met het idee iets te brengen. Maar we kwamen terug met zoveel meer dan we ooit zelf gegeven hebben.
Deze ervaring heeft ons gevormd — als zorgverleners, maar vooral als mens.
Roemenië en de mensen die we daar hebben ontmoet, zullen altijd een bijzondere plaats in ons hart hebben.
Dit was geen gewone stage.
Dit was een ervaring voor het leven.
Zoë Strobbe, Jolien De Decker, Bjorn Coyles, Seppe Spriet, Gilles Samson en Emma De Raymaecker.
Studenten Verpleegkunde
